Haustferð Samtaka sykursjúkra á Hveravelli (2005)


Laugardagurinn 17. september rann upp og auðvitað var það fyrsta sem mér datt hug þegar ég vaknaði hvernig verður veðrið í dag, sól, rigning, þoka, snjókoma, fárviðri eða eitthvað annað sem veðurguðunum þóknaðist að færa okkur þennan tiltekna dag. 

Litið út um gluggann og leitað eftir veðurútliti í austurátt og viti menn var ekki dálítið bjartara yfir fjöllunum í austri.


Nú var bara að drífa sig í Hátún nr. 10b en þaðan var ætlunin að fara hina árlegu haustferð Samtaka sykursjúkra. Ferðinni var nú heitið í Kerlingarfjöll og Hveravelli og átti að leggja af stað kl. 8.30 stundvíslega. Þegar komið var í Hátúnið var engin rúta komin og enginn Ómar en hann sá um allan matinn. Rútan birtist rétt fyrir áætlaðan brottfarartíma og Ómar birtist nokkrum mínútum síðar með matinn, hann hélt reyndar að rútan ætti að fara kl. 9.00.

Þetta kom ekki að sök og fylltist rútan af spenntum þátttakendum sem voru á leið austur fyrir fjall. Með okkur í för voru 58 farþegar og leiðsögumaðurinn frá því í fyrra, Hákon Óskarsson en hann sagði mér að hann ætti góðar minningar frá því í fyrra þegar við fórum í Veiðivötn og gæti hann ekki hugsað sér skemmtilegri ferðafélaga þess vegna yrði hann með.

10 mínútur á eftir áætlun var lagt af stað og bauð greinarhöfundur alla velkomna fyrir hönd Samtaka sykursjúkra og fól síðan Hákoni Óskarssyni leiðsögn og stjórn í ferðinni. Lá nú ferðin beint austur fyrir fjall, næsta stopp áætlað við Kaffi Gullfoss. Eftir því sem austar var ekið þá birti upp og ekki leið á löngu að sólin skein í heiði.

Kaffi Gullfoss bauð okkur upp á brauð og kaffi í hlaðborðsstíl og var ekki annað að sjá en að allir hafi gert því góð skil. Að tillögu Hákons þá gengu margir frá Gullfoss kaffi niður að bílaplaninu við Gullfoss, með smá viðkomu á útsýnispallinum fyrir ofan fossinn. Á bílaplaninu tók á móti göngufólkinu rútan með þeim sem ekki treystu sér í gönguna.

Um Gullfoss er það að segja að hann er af mörgum talinn einn fegursti foss í heimi. Margt hefur verið sagt og skrifað um fossinn satt og logið en merkilegust er barátta heimamanna sem börðust á móti því að fossinn yrði seldur útlendingum til virkjunar.

Næst lá leið okkar inn á Kjöl. Tvær kenningar eru uppi um tilurð nafnsins Kjölur. Önnur byggir á landslaginu í Kjalhrauni, sem lítur út eins og bátur á hvolfi séð sunnanfrá. Hin gerir ráð fyrir að norska nafnið hafi verið yfirfært. Þetta örnefni er víða notað á landinu, þar sem eru vatnaskil, s.s. á vestfjörðum.

Leiðin lá yfir Grjótá, Sandá og Seyðisá, en við Grjótána voru allir beðnir að fara út úr rútunni og taka með sér einn stein, ekkert var látið uppi til hvers steininn væri og var mörgum spurn en aðrir vissu greinilega til hvers var ætlast með grjótið. Efst á Bláfellshálsi stendur mjög stór steindys og er búið að tína upp alla steina umhverfis hana. Grjótið sem við tókum með okkur við Grjótána kom nú sér mjög vel og bættust þarna nærri 60 steinar í dysina. Hjátrúin segir að maður skuli kasta steini í dysina með von um góða ferð.

Leiðin lá hjá Hvítárvatni og Hvítárnesi en þarna er upphaf Hvítár og Hvítárnes er einn af fáum gróðurflekkjum á þessu svæði, umhverfið líkist helst eyðimörk varla stingandi strá að sjá svo langt sem augað eygir.

Næsta stopp var við afleggjarann inn í Kerlingarfjöll, kominn tími til hreyfa stirð bein og njóta útsýnisins. Ferðinni haldið áfram inn í Kerlingarfjöll, þegar þangað var komið þá settust margir niður og átu nestið sitt, en aðrir fengu sér stuttan göngutúr um svæðið. Uppi voru hugmyndir um að fara á rútunni upp í fjall en rútubílstjórinn hafði vit fyrir okkur og sagðist ekki taka ábyrgð á því að fara þarna upp, þetta er jú ansi bratt og rútan stór, gæti verið erfitt að snúa við.

Ekið til baka og stefnan tekin á Hveravelli. Mitt á milli Kerlingarfjalla og Hveravalla sáum við útsýnisskífu og auðvitað varð að stoppa þarna og mið tekið á hin ýmsu fjöll og jökla.

Sumum fannst ferðin sækjast frekar seint og verður því ekki neitað að vegurinn var ferlega holóttur og varð að aka í samræmi við það. Allt hefst að lokum og þegar við komum til Hveravalla þá gengu þeir hressustu um svæðið, skoðuðu hverasvæðið sem Hveravellir draga nafn sitt af og rústir kofa Fjalla Eyvindar. Helstu hverirnir á svæðinu heita Öskurhólshver, Eyvindahver, Bláhver, Bræðrahver og Gamli strokkur. Hveravellir voru friðlýstir sem náttúruvætti árið 1960.

Að lokinni göngu söfnuðust allir í námunda við grillið þar sem Ómar (í stjórninni) og Hákon grilluðu eins og þeir gátu afkastað. Ekki var annað að sjá en að maturinn rynni ljúft niður og gat fólk valið að borða úti eða inni. Margir völdu þann kost að borða úti þrátt fyrir að kuldinn sótti að manni þegar setið var að snæðingi. Að loknu matshaldinu var boðið upp á kaffi fyrir þá sem það vildu og öllu rusli var samviskulega safnað saman og fleygt í ruslatunnur.

Nú skyldi haldið heim á leið eftir annars góðan dag, degi tekið að halla og farið að kólna í veðri.

Hákon kom með tillögu um að velja milli þess að aka sömu leið til baka til Reykjavíkur eða halda áfram Kjalveginn til Blönduós og þaðan til Reykjavíkur. Það var ekki að sökum að spyrja, tillögunni um að halda áfram var tekið með þvílíku lófaklappi og fagnaðarlátum að það þurfti ekkert að ræða það að fara sömu leið til baka.

Hákon taldi reyndar að þó leiðin gegnum Blönduós væri lengri þá væri vegurinn mun betri á virkjanasvæðinu við Blöndu og þannig myndum við komast hraðar yfir.

Ekki höfðum ekið lengi þegar þessi kenning hans sannaðist, vegurinn fór óðum batnandi.

Ókum við hjá hinum ýmsu miðlunarlónum þegar við nálguðumst Blönduvirkjun, skoðunarferð í virkjunina varð að bíða betri tíma. Á Blönduósi var örstutt stopp fyrir þá sem voru í spreng. Næsta stopp var áætlað í Staðarskála og síðan beint í bæinn.

Þess má geta að undirrituðum voru læddar nokkrar hugmyndir að næstu haustferð og er greinilegt að samferðamenn okkar eru þegar farnir að spá í hvert á að fara á næsta ári. En við látum ekkert uppi fyrr en síðar hvert verður farið, en allar hugmyndir eru samt vel þegnar.

Komum í bæinn rétt fyrir kl. 24 en áætluð heimkoma var milli 21-22, höfðum við farið tvo tíma fram úr áætlun og verður holóttum Kjalveginum kennt um tafirnar.

Samtök sykursjúkra þakka öllum þeim er styrktu okkur með meðlæti eða á einn eða annan hátt kærlega fyrir. Hákon leiðsögumaður á okkar bestu þakkir fyrir leiðsögnina og góð ráð. Guðmundur bílstjóri líka bestu þakkir fyrir þægilegan akstur þrátt fyrir allar holurnar.

Styrktaraðilar voru:

Hópferðamiðstöðin
Kjötsmiðjan
Ölgerðin Egill Skallagrímsson
Gullfoss Kaffi

Samferðarfólki okkar þökkum við auðvitað fyrir samfylgnina og sjáumst að ári.

Kim Mortensen